Dressler sindromu və ya postinfarkt sindromu — ürək infarktı (miokard infarktı) və ya ürək əməliyyatından sonra inkişaf edən immunoloji reaksiya nəticəsində yar

Dressler sindromu ilk dəfə 1956-cı ildə amerikalı həkim Vilyam Dressler tərəfindən təsvir edilmişdir. Dressler infarktdan sonra inkişaf edən perikardit və plevrit hallarını müşahidə edərək bu sindromu aşkar etmişdir. Sindrom onun adı ilə tanınır. XX əsrin ortalarında bu sindrom infarktdan sonra daha çox müşahidə edilirdi, lakin müasir tibbdə reperfuziya terapiyası və digər müalicə üsullarının tətbiqi ilə bu sindromun inkişaf riski azalmışdır.

Dressler sindromunun başlıca səbəbləri arasında ürək infarktı, ürək əməliyyatı (məsələn, koronar bypass əməliyyatı), ürək zədələnməsi və immun sisteminin ürək toxumasına qarşı avtoimmun reaksiyası yer alır. Bu, infarkt zamanı ürək toxumasının zədələnməsi nəticəsində immun sisteminin bu toxumaya qarşı antikorlar istehsal etməsi və infarktdan sonra ürək toxumasının parçalanma məhsullarının immun sistemini aktivləşdirməsi ilə əlaqəlidir.

Dressler sindromunun simptomları arasında döş qəfəsində kəskin ağrı (ağrı oturarkən azalır, uzanarkən artır), qızdırma, yorğunluq, nəfəs darlığı, plevrit (ağciyərləri əhatə edən qişanın iltihabı), perikardial effuziya (perikard mayesinin toplanması), ürək ritminin pozulması, ümumi narahatlıq və əzginlik hissi, quru öskürək, əzələ ağrıları və iştah itkisi kimi problemlər yer alır.

Dressler sindromunun müalicəsi əsasən simptomların aradan qaldırılmasına yönəldilir. Qeyri-steroid antiinflamatuar dərmanlar (NSAID), kortikosteroidlər, kolxisin (iltihabı azaldan dərman), ağrıkəsicilər, perikardial effuziya halında perikardiosentez (mayənin boşaldılması), immun sistemini modulyasiya edən dərmanlar, infeksiya halında antibiotiklər, ürək ritminin pozulması halında antiaritmik dərmanlar, fiziki fəaliyyətin məhdudlaşdırılması və stressin idarə edilməsi müalicə üsulları arasındadır.