Nekroz (νέκρωσις "ölüm") — otoliz nəticəsində canlı toxumalarda hüceyrələrin erkən ölümünə səbəb olan hüceyrə ziyanının bir formasıdır. Nekroz hüceyrə və ya tox

Geri dönməz hüceyrə zədələnməsini və nekrozun proqressiyasını göstərən struktur əlamətlər arasında sıx tıxanma və genetik materialın mütərəqqi məhv edilməsi, habelə hüceyrə membranlarının və orqanoidlərin məhv edilməsi yer alır .

Nekrozun altı fərqli morfoloji modeli vardır:

• Laxtalanma nekrozu, toxuma quruluşunun qorunduğu ölü toxumada gel kimi bir maddənin əmələ gəlməsi ilə xarakterizə olunur və işıq mikroskopu ilə müşahidə edilə bilər.Laxtalanma protein denatürasiyası nəticəsində baş verir, bunun nəticəsində albumin qatı və qeyri-şəffaf bir vəziyyətə çevrilir. Bu nekroz nümunəsi ümumiyyətlə infarkt kimi hipoksik (aşağı oksigenli) mühitdə müşahidə olunur. Laxtalanma nekrozu əsasən böyrək, ürək və böyrəküstü vəzlər kimi toxumalarda olur . Şiddətli işemiya ən çox bu formanın nekrozuna səbəb olur.
• Laxtalanma nekrozu (və ya kollikativ nekroz), özlü bir maye kütləsi yaratmaq üçün ölü hüceyrələrin həzm olunması ilə xarakterizə olunur. Bu, iltihablı reaksiyanı stimullaşdırma qabiliyyətinə görə bakterial və bəzən göbələk infeksiyalarına xasdır. Nekrotik maye, ölü ağ qan hüceyrələrinin olması səbəbindən tez-tez qaymaqlı sarı olur və ümumiyyətlə irin olaraq bilinir. Hipoksik beyin infarktı bu tip nekrozdur, çünki beyində az birləşdirici toxuma var, lakin çox miqdarda həzm fermenti və lipid var və bu səbəbdən hüceyrələr öz fermentləri tərəfindən asanlıqla həzm edilə bilər .
• Qanqrenoz nekroz, mumiyalanmış toxumaya bənzər bir koaqulyativ nekroz növü kimi qiymətləndirilə bilər. Bu, alt ekstremitələrin və mədə-bağırsaq traktının işemiyası üçün tipikdir. Ölü toxuma üst-üstə düşən bir infeksiya baş verərsə, maye nekroz meydana gəlir.
• Kazoz nekroz, ümumiyyətlə mikobakteriyaların (məsələn, vərəm), göbələklərin və bəzi xarici maddələrin yaratdığı koaqulyativ və seyreldici nekrozun birləşməsi kimi qəbul edilə bilər . Nekrotik toxuma bir parça pendir kimi ağ və yumşaq görünür. Ölü hüceyrələr parçalanır, lakin tamamilə həzm olunmur, dənəvər hissəciklər qoyur . Mikroskopik müayinə zamanı fərqli iltihab sərhədinə daxil olan amorf dənəvər qırıntılar aşkar olunur. Bəzi qranulomalarda bu nekroz nümunəsi var.
• Yağ nekrozu, mədəaltı vəz kimi yağ toxumasına aktivləşdirilmiş lipazların təsirindən yaranan yağ toxumasının xüsusi bir nekrozudur. Pankreasda bu, pankreas fermentlərinin qarın boşluğuna sızdığı və membranı mayeləşdirdiyi, triqliserid esterlərini yağların sabunlaşdırılması yolu ilə yağ turşularına parçaladığı bir vəziyyət olan kəskin pankreatitə səbəb olur. Kalsium, maqnezium və ya natrium bu lezyonlara bağlanaraq bir təbaşir ağ maddə meydana gətirə bilər. Kalsium çöküntüləri mikroskop altında görünür və rentgen şüalarında görünəcək qədər böyük ola bilər. Çılpaq göz üçün kalsium yataqları qumlu ağ ləkələr kimi görünür.
• Fibrinoid nekroz, ümumiyyətlə immunitetli damar zədələnməsi nəticəsində yaranan xüsusi bir nekroz formasıdır. Fibrinlə birlikdə arteriyaların divarlarına yerləşdirilən immunitet kompleksləri adlanan antigen və antikor kompleksləri ilə qeyd olunur.

Xarici və ya daxili amillər səbəbindən nekroz meydana gələ bilər .

Xarici amillər

Xarici amillər arasında mexaniki travma (hüceyrələrin məhv olmasına səbəb olan bədənə fiziki ziyan), damarların zədələnməsi (əlaqəli toxumaların qan tədarükünə mane ola bilər) və işemiya ola bilər. İstiyə məruz qalma (həddindən artıq yüksək və ya aşağı temperatur) hüceyrələrin məhv olması səbəbindən nekroza səbəb ola bilər.

Dondurma kristallar əmələ gətirir, qalan toxuma və mayenin təzyiqini artıraraq hüceyrə məhvinə səbəb olur. Həddindən artıq şəraitdə toxumalar və hüceyrələr membranların və sitosolun nizamsız məhvi nəticəsində ölür .

Daxili amillər

Nekroza səbəb olan daxili amillərə aşağıdakılar daxildir: trofonevrotik pozğunluqlar (orqanın bir hissəsində sinirlərin pozulması nəticəsində yaranan xəstəliklər, bu da qidalanmaya səbəb olur); sinir hüceyrələrinin zədələnməsi və iflic olması. Pankreas fermentləri (lipazlar) yağ nekrozunun əsas səbəbidir.

Nekroz immunitet sisteminin komplement sistemi kimi komponentləri ilə aktivləşdirilə bilər; bakterial toksinlər; aktivləşdirilmiş təbii qatil hüceyrələri; və peritoneal makrofaqlar. İmmunoloji baryeri olan (bağırsaq mukozası) hüceyrələrdə patogenlə əlaqəli nekroz proqramları iltihablı səthlər vasitəsilə patogenlərin istilasını azalda bilər. Toksinlər və patogenlər nekroza səbəb ola bilər; ilan zəhəri kimi toksinlər fermentləri inhibə edə və hüceyrə ölümünə səbəb ola bilər.

Son vaxtlara qədər nekroz tənzimlənməmiş bir proses hesab olunurdu . Bununla birlikdə, bədəndə nekrozun meydana gəlməsinin iki əsas yolu var. Bu iki yoldan birincisi əvvəlcə hüceyrə şişməsinin baş verdiyi onkozla əlaqələndirilir . Sonra təsirlənmiş hüceyrələr şarcıqlar əmələ gətirir, sonra da nüvələrin büzüşdüyü piknoz . Bu yolun son mərhələsində hüceyrə nüvələri sitoplazmada həll olunur, buna karoliz deyilir . İkinci yol, apoptoz və tumurcuqdan sonra meydana gəldiyi göstərilən ikincil bir nekroz formasıdır. Bu hüceyrə nekrozu dəyişikliyində nüvə hissələrə parçalanır (karyoreksis kimi tanınır).

Kalsium kifayət deyilsə, pektin sintez edilə bilməz və bu səbəbdən hüceyrə divarları birləşdirilə bilməz və beləliklə, meristemlər üçün bir maneədir. Bu, gövdə ucları, kökləri və yarpaq kənarlarının nekrozuna səbəb olacaqdır . Sonoran Çölündə Saquaro və Kardon kimi kaktuslar müntəzəm olaraq nekrotik ləkələrlə qarşılaşırlar.