Poetika termini qədim yunan dilində "ποιητικός poietikos" sözündən götürülmüşdür və "poeziyaya aid" deməkdir. Qərb dünyasında poetikanın inkişafı və təkamülündə

Poetika termini qədim yunan dilində "ποιητικός poietikos" sözündən götürülmüşdür və "poeziyaya aid" deməkdir. Qərb dünyasında poetikanın inkişafı və təkamülündə poetik kompozisiya ilə bağlı üç bədii cərəyan var idi:

1. formalist
2. obyektivist
3. Aristotelçi

Aristotelin "Poetika" əsəri ədəbiyyat nəzəriyyəsinə diqqət yetirən ilk risalədir. Əsər uzun müddət Qərb dünyasına itdi. O, Orta əsrlərdə və erkən İntibah dövründə yalnız Averroes (İbn Rüşd) tərəfindən yazılmış və 1256-cı ildə Hermannus Alemannus tərəfindən tərcümə edilmiş ərəb şərhinin latın dilinə tərcüməsi vasitəsilə mümkün olmuşdur. 1278-ci ildə William of Moerbeke tərəfindən edilən dəqiq yunan-latın tərcüməsi faktiki olaraq nəzərə alınmadı. Ərəbcə tərcümə orijinal "Poetika"dan lüğətdə geniş şəkildə ayrıldı və orta əsrlər boyu davam edən Aristotel düşüncəsinin yanlış şərhinə səbəb oldu. Müasir poetika İntibah İtaliyasında inkişaf etmişdir. Qədim ədəbi mətnləri xristianlığın işığında şərh etmək, Dante, Petrarka, Bokaççionun povestlərini dəyərləndirmək və qiymətləndirmək zərurəti ədəbiyyat nəzəriyyəsi ilə bağlı mürəkkəb diskursların inkişafına kömək etdi. İlk növbədə Covanni Bokaççionun "Genealogia Deorum Gentilium" (1360) əsəri sayəsində savadlı elita metaforik və obrazlı troplar haqqında zəngin anlayış əldə etdi. Giorgio Vallanın 1498-ci ildə Aristotel mətninin latın dilinə tərcüməsi (ilk nəşr olunan) Rhetores graeci antologiyasının bir hissəsi kimi yunan orijinalının 1508-ci ildə Aldine çapına daxil edilmişdir. On beşinci əsrin sonlarında və XVI əsr boyu poetikaya dair getdikcə genişlənən mətnlər korpusu meydana çıxdı, bu fenomen İtaliyada başlayıb İspaniya, İngiltərə və Fransaya yayıldı. poetikaya dair ən mühüm İntibah əsərləri arasında Marko Girolamo Vidanın "De arte poetica" (1527) və Gian Giorgio Trissinonun "La Poetica" (1529, genişləndirilmiş nəşr 1563) əsərləri var.

XVI əsrin ilk onilliklərində Aristotelin "Poetika"sının yerli versiyaları meydana çıxdı və Lodoviko Castelvetronun 1570 və 1576-cı illərin italyan nəşrləri ilə yekunlaşdı. Luis de Qonqora (1561–1627) və Baltazar Qrasian (1601–58) bu əsərə fərqli bir növ gətirdi. Romantik dövrdə poetika ekspressionizmə meyil edirdi və qavrayış mövzusunu vurğulayırdı. 20-ci əsr poetikası Aristotel paradiqmasına qayıtdı, bunun ardınca meta-tənqidiyə doğru tendensiyalar və müasir poetika nəzəriyyəsinin yaradılması müşahidə edildi. Şərq poetikası Qərb dünyasının təmsilçi mimetik poeziyasından çox, lirik şeiri inkişaf etdirdi.

Poetika hermenevtikadan mətnin mənasına deyil, mətnin müxtəlif elementlərinin necə bir araya gələrək oxucuda müəyyən təsirlər yaratdığını anlaması ilə fərqlənir. Əksər ədəbi tənqid poetika ilə hermenevtikanı vahid təhlildə birləşdirir. Lakin mətni və oxuyanın məqsədlərini nəzərə alaraq, biri və ya digəri üstünlük təşkil edə bilər.