Normativ etika — fəlsəfi intizam, mövcud əxlaq normalarını, əxlaqi təlimləri öyrənən etika bölməsidir. Nəzəri etikanın bir hissəsi - normalar elmidir.

Erkən ellinizm dövründə meydana gələn və qədim dünyanın sonuna qədər təsirini qoruyan bir fəlsəfi məktəb. Məktəb adını Stoa Poykile (yun. στοά ποικίλη, hərfən «boyalı portiko»), adından almışdır, burada stoaçılığın banisi olan Zenon Kitiyski əvvəlcə müstəqil müəllim kimi fəaliyyət göstərmişdir. Etikada, stoaçılıq, kinikə yaxındır, mədəniyyətə olan hörmətsizliyini bölüşməz. Bütün insanlar dünya dövləti olaraq kosmosun vətəndaşlarıdır; Stoik kosmopolitizm dünya qanunları qarşısında bütün insanları (nəzəriyyədə) bərabərləşdirdi: azad və qullar, yunanlar və barbarlar, kişilər və qadınlar. İstənilən mənəvi hərəkət, Stoiklərin fikrincə, özünü qorumaqdan və özünü təsdiqləməkdən başqa bir şey deyil və bu ümumi yaxşılığı artırır. Bütün günahlar və əxlaqsız hərəkətlər özünü məhv etməkdir, insanın öz təbiətini itirməsidir. Düzgün arzular və imtina, hərəkətlər və əməllər insan xoşbəxtliyinin qarantıdır, bunun üçün şəxsiyyətinizi xarici hər şeyə qarşı hər cür inkişaf etdirməlisiniz, heç bir qüvvəyə boyun əyməməlisiniz. Stoik etikanın əsas ideyası dünya hadisələrinin teleoloji və səbəbsiz şəkildə qurulmasıdır. İnsanın məqsədi "təbiətə uyğun" yaşamaqdır. Bu, ahəngdarlığa nail olmağın yeganə yoludur. "Kim razıdırsa, taleyi gətirir, kim razı deyilsə, sürükləyir" (Seneka). Stoiklər dörd təsir növünü ayırır: zövq, iyrənclik, şəhvət və qorxu. Doğru mühakimədən (ortos loqotiplərindən) istifadə edərək onlardan çəkinmək lazımdır. Stoiklər hər şeyi yaxşılığa (etikaya), pisliyə, laqeydliyə (adiafora) bölürlər. Təbiətə uyğun olan şeylərə üstünlük verilməlidir. Stoiklər hərəkətlər arasında eyni fərq yaradırlar. Yaxşı və pis işlər var, təbii əməllər onlarda təbii bir həssaslıq olarsa "uyğunlaşma" adlanır. İmperiya dövründə stoiklərin təlimləri xalq üçün bir növ dinə çevrildi. Stoizmin etikası və fizikası İntibah və erkən müasir dövrlərdə böyük təsir bağışladı.